Untouchable: een film die een diepe indruk op me heeft achtergelaten sinds ik hem afgelopen woensdag heb gezien. Deze film is de reden dat ik pas om kwart over vier de SMS las waarin stond dat ik geslaagd was (want ja: mijn diploma is binnen!) en daarom is het een blog waard.
Dit is waar de film over gaat, via Film1:
Miljonair Philippe is aan een rolstoel gekluisterd. In hartje Parijs woont hij in een kast van een huis. Driss woont daar ver vandaan, in een van de grimmige voorsteden. Verdient de jonge Senegalees zijn geld niet met schimmige zaakjes, dan trekt hij wel een uitkering. Maar wie bijstand wil, moet solliciteren. Plotseling zit Driss met een echte baan opgescheept, als persoonlijke verzorger van Philippe. Met zijn tomeloze energie zet hij Philippe's stijve huishouden binnen de kortste keren op z'n kop. Maar ook Driss' leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
Omar Sy vervult de rol van Driss zo goed dat het bijna lijkt dat het niet geacteerd is. Het lijkt echt. Net echt. Daarbij is het opmerkelijk knap van Cluzet dat hij zo goed in zijn rol is gebleven. Naast goed en sterk acteerwerk, was het vooral het verhaal dat een indruk bij me achterliet. Philippe kan in feite helemaal niks en is afhankelijk van alles en iedereen. Het is dat hij rijk is. Hij houdt van kunst, heeft een aparte persoonlijkheid en accepteert eigenlijk niet dat hij in deze situatie is. Driss heeft helemaal geen zin om te werken, neemt het leven niet zo serieus en is op de vlucht voor zijn thuis. Het is lachwekkend, ontroerend en vooral eye-opening.
Ik werd er aan herinnerd dat je moet doen wat je kunt doen, wat je wilt doen, omdat het nu kan. Dat niks vanzelfsprekend is en dat als er iets gebeurt dat je niet kan accepteren, dat je iets moet veranderen. Zelf doen, net als een kleuter die bij het strikken van zijn veters 'zelluf doen' roept. En vice versa. Accepteren wanneer je niet veranderen kan. Het deed me denken aan een verhaal van een man die door een ongeluk dat door een andere man tot stand kwam zijn benen verloor. Het slachtoffer lag in het ziekenhuis en de aanrijder (het ging om een ongeluk) kwam zijn excuses aanbieden. Het slachtoffer zei: "gebeurd is gebeurd". En The Eli Young Band zong: 'enough is enough'.
Er valt niet zoveel over deze film te schrijven, als ik eerlijk moet zijn. Je moet de film zélf kijken om het te begrijpen. En om dat te doen, raad ik zeker weten aan!
